کرامات

«علي بن ابي حمزه» گويد:
«دوستي داشتم كه در دستگاه بني‏اميه به شغل نويسندگي اشتغال داشت. روزي به من گفت: «از جعفر بن محمد براي من وقتي براي ملاقات بگير.»
من از آن حضرت وقت ملاقات براي او گرفتم و چون به نزد آن حضرت آمد سلام كرده نشست و سپس گفت:
«قربانت گردم، من مدتي در دستگاه بني‏اميه دفتر داري كرده‏ام و از اين راه مال زيادي به دست آورده‏ام و در پيدا كردن آن اموال، مقيد به حلال و حرام نبودم و از هر راهي كه ممكن بود آنها را به دست آوردم» .
جعفر بن محمد فرمود: «اگر بني‏اميه كساني (امثال شما) را نمي يافتند كه براي آنها دفترداري كند و ماليات وصول كند و با سپاهيانشان به جنگ روند و در اجتماعاتشان حاضر شوند نمي توانستند حق ما را غصب كنند و اگر مردم آنها را به حال خود وا مي گذاردند چيزي جز آنچه به طور اتفاق به دستشان مي رسيد به چنگ نمي آوردند.»
جوان عرض كرد: «قربانت گردم! اكنون من راه نجاتي دارم؟»
فرمود: «اگر بگويم انجام مي دهي؟»
پاسخ داد: «آري، انجام مي دهم!»
فرمود: «از هر چه در دستگاه آنها به دست آورده‏اي چشم بپوش، به اين ترتيب كه هر مالي را كه صاحب آن را مي شناسي بدو باز گردان، و هر چه كه صاحبش را نمي شناسي براي او صدقه بده، و در عوض، من براي تو بهشت را از طرف خداي عزوجل ضمانت مي كنم.»
علي بن ابي حمزه مي گويد:
«فاطرق الفتي راسه طويلا ثم قال: «قد فعلت جعلت فداك» .
«جوان لختي سر به زير افكند و پس از مدتي فكر سر برداشته عرض كرد: «قربانت! انجام مي دهم» .
علي بن ابي حمزه گويد:
«جوان همراه ما به كوفه بازگشت و هر چه داشت حتي لباسهاي تنش را (چنانچه به جعفر بن محمد قول داده بود) همه را انفاق كرد و من كه چنان ديدم پولي جمع كرده و لباسي برايش تهيه كردم و بقيه‏ي آن پول را نيز براي خرجي او به نزدش فرستادم.
چند ماهي نگذشت كه آن جوان بيمار شد و ما روزها به عيادتش مي رفتيم تا آن كه روزي به بالينش رفتم، ديدم در حال
جان دادن است، چشمش را باز كرد و مرا كه ديد گفت:
«يا علي وفي لي و الله صاحبك» .
«به خدا سوگند (صاحب تو، امام صادق عليه‏السلام) به وعده‏اي كه به من داده بود وفا كرد.»
اين سخن را گفت و از دنيا رفت. ما او را به خاك سپرديم و چون به نزد جعفر بن محمد رفتم و چشم آن حضرت به من افتاد فرمود:
«يا علي وفينا و الله لصاحبك» .
«اي علي! به خدا سوگند ما به وعده‏اي كه به رفيق تو داده بوديم وفا كرديم.»
من عرض كردم: «قربانت گردم، به خدا او نيز هنگام مرگش همين سخن را گفت.»

منبع.کتاب کرامات و مقامات عرفانی امام جعفر صادق علیه السلام